Ik weet sinds 1992 dat ik longemfyseem heb.Toen was het nog beginnend
emfyseem. In 1994 weer gehoord dat ik longemfyseem had, dus dan moet je
het wel geloven. Ik heb het zo getypeerd:"Toen ik het hoorde draaide de
wereld om mij heen, en er middenin stond ik stil." De grond onder je voeten
zakt dan echt wel weg. Verder heb ik een leven waarin veel gebeurt. Mijn
oudste broer is overleden aan longkanker, mijn tweede broer is overleden
aan een accute hartstilstand, mijn zus is overleden aan longkanker en mijn
moeder is overleden aan een combinatie van factoren. Hoge leeftijd (84
jaar), longemfyseem en een hartkwaal, dus mijn leven is echt niet altijd
over rozen gegaan. Ik heb gelukkig mijn gezin, vriendinnen en goede
vrienden, die echt rekening met mij houden. Een vriendin van mij werd 50
en die vierde het gewoon thuis, maar er mocht niet gerookt worden in de
ruimte waar ik zat. Alleen was het zo, dat de ruimte waar wel gerookt
mocht worden eigenlijk dezelfde ruimte was, dan die waar niet gerookt
mocht worden, dus dat werkt dan niet echt. Mijn schoonfamilie houden heel
vaak feestjes, want mijn man komt uit een gezin van twaalf kinderen, maar
er is niet één feestje waar ik naar toe kan, want ze kunnen toch niet aan
de familie vragen om niet te roken omdat ik kom. Dat wordt er letterlijk
gezegd. Nu is het zo dat ik binnenkort 50 jaar word en dan wil ik graag
een feestje geven, maar zo blijven er niet veel over, die komen. Een
voorbeeld wil ik toch graag geven. Wij hebben een schat van een
schoondochter en haar ouders waren 25 jaar getrouwd, maar er mocht
absoluut niet gerookt worden omdat ik ook kwam. DAT ZIJN DUS ECHTE
VRIENDEN, maar die zijn er niet zoveel helaas. Bij mijn oudste zoon en
vriendin thuis mag er niet gerookt worden, zodat ik zomaar even langs kan
komen, bij mijn jongste zoon mag niet gerookt worden in de auto (hij woont
nog thuis), omdat ik zo met hem mee moet kunnen. Dan denk ik:" Mijn
gezinnetje dat is toch het allerbelangrijkste."