Verhaal van mijn dochter Veronica

Ik heb al astma sinds ik baby was. Ik ben zo geboren. Toen ik klein was besefte ik niet dat ik astma had, en had ik ook niet door dat ik er last van had. Mijn ouders rookte beide maar het enige wat ik deed was de rook weg wuiven. Ik had er wel last van, maar ik was klein en ik was nog niet zo ver met m’n gedachten om te zeggen: hey kap es met dat gerook ik heb er last van! Ondertussen ben ik er achter gekomen dat hoe hard  en hoe vaak je het ook zegt, bijna niemand begrijpt wat je hebt. Nou ja, sommige begrijpen het wel, de mensen die het zelf ook hebben, maar mensen die het niet hebben snappen het niet!! En dat kan ik ook wel begrijpen, want weten wij hoe kanker voelt? Hoe migraine voelt? Ik niet hoor! En dus snap ik ook niet waar zij last van hebben. Maar ik vind wel dat er mee begrip moet komen voor ziekte’s, mensen hebben dat niet, een mens is eigenlijk maar heel egoïstisch, want zolang zij er geen last van hebben, is het goed toch? Ik heb het hierbij niet over iedereen hoor, er zijn genoeg mensen die er wel begrip voor tonen, maar het merendeel echt niet!
Ik ben er achtergekomen dat ik super veel last van m’n astma had toen ik 14 was. We gingen op vakantie, en ik ben daar toen een paar keer uitgegaan, ik besefte niet dat ik last van de rook zou krijgen en dus uiteindelijk ziek zou zijn. Nahja daar kwam ik de laatste dag van de vakantie wel achter. Ik was hartstikke ziek, en toen besefte ik pas wat astma inhield. Mijn vader en ik hebben toen een gesprek gehad, dat ik zulke dingen meer tegen zou komen, dat ik niet naar mensen kon gaan en dat soort dingen. Ik merkte van te voren wel dat ik niet altijd naar vrienden kon gaan omdat ze honden/katten/vogels of iets anders in huis hadden waar ik niet tegen kon, maar ik besefte gewoon niet dat het aan m’n astma lag. Maar mijn vader zei dat ik het moest accepteren!? Accepteren dat je niet uit kan gaan? Accepteren dat je niet naar je vrienden moet gaan? Hoe moet je zoiets accepteren? Ik ben ondertussen 17 en heb veel problemen gehad (en nog steeds) met mijn astma. Toen ik 15 was ging ik vaker uit, en werd ik vaker ziek. Toen ik 16 werd was uitgaan niet leuk meer want ja nu mag het, ik ben dus ook nooit uitgegaan toen ik 16 was. Zo heb ik dus mijn vriend ook niet leren kennen. Mijn vriend en ik hebben elkaar via het internet leren kennen. Sommige mensen vinden dat raar of zo, ik niet, Pascal is voor mij de ware. Hij snapt niet altijd wat ik heb, maar hij heeft er wel begrip voor, hij klaagt niet als ik voor de zoveelste keer zeg dat ik niet bij hun thuis kan komen omdat ze 2 honden hebben. Hij zeurt niet als ik ziek ben. Hij denkt niet aan zichzelf als ik ziek ben, hij denkt aan mij, hoe vervelend het voor mij is dat ik weer ziek ben. We hebben nu 9 maanden wat, en voor mijn gevoel is hij de ware, de man waarmee ik ga trouwen, kinderen mee krijg en de rest van m’n leven mee deel. Zo voelt het! Ik ben trouwens pasgeleden naar Londen geweest, schooltripje. Ik had er super veel zin in, totdat ik het hotel zag!! Jeej wat was het daar smerig, en wat lagen er dikke lagen stof overal? Alles zweefde in de lucht, een kleine kamer waar je met 4 mensen op moest slapen, een raampje waar je net een hoofd door kan steken. De allerlaatste verdieping, geen lift, alleen trappen! Ik had het al benauwd toen ik m’n tas naar boven moest slepen. Ik heb de eerste nacht in de kamer geslapen, zonder problemen, ik voelde me alleen verkouden worden. De tweede nacht lagen we om 2 uur in bed. Oh god wat kreeg ik het toen benauwd, zo benauwd had ik het in jaren niet meer gehad!! Ik werd bang en raakte in paniek (stom stom!!) en begon te hyperventileren. Vreselijk!! En dat heb ik volgehouden tot half 5, toen zijn een jongen en een meid uit mijn kamer iemand gaan halen, de lerares. Zij sleurde me mee naar haar kamer, heeft me rustig gekregen en de rest van de dagen heb ik bij haar en nog een lerares op de kamer geslapen, een schone kamer, veel lucht en ruimte!! Het raam in die kamer was zeker 6 keer zo groot als op die andere kamer. Ik heb daar toen nog 2 uurtjes geslapen en toen moest ik alweer opstaan, toen moest ik weer tot 11 uur zeker wakker blijven. Ik heb het volgehouden met moeite maar ik viel als een blok in slaap toen ik in m’n bed lag. En eenmaal uit Londen terug was ik nog hartstikke ziek. Ik ben nu anderhalve week terug, en hoest me nog m’n longen uit m’n lijf!! Vreselijk! En ik heb in 1 week nog nooit zoveel medicijnen naar binnen gewerkt! Maar ik blijf vrolijk ook al slaap ik slecht. Ik vind dat je eigenlijk altijd overal een beetje positief over moet blijven. Ik heb niet de ergste vorm van astma, en ik vind het vreselijk voor de mensen die het veel erger hebben dan ik. Ik wens die ziekte niemand toe, en ik hoop dat er ooit iets gevonden word, geen zware medicijnen, maar iets goed, dat helpt, en ook echt helpt! Voor iedereen die astma/copd heeft!!

Het vervolg verhaal over astma en allergie van veronica in 2005

Astma en Allergie... Ik heb het al mijn hele leven, en zal er de rest van mijn leven ook mee moeten leven. Mijn ouders wisten dat het erfelijk was en mijn moeder had het en uiteindelijk heb ik het ook gekregen. Mijn moeder heeft tijdens haar zwangerschap veel gerookt en dat heeft het uiteindelijk ook erger gemaakt. Iets wat ik haar niet (meer) kwalijk neem. In mijn jeugdjaren heb ik voor mijn gevoel nauwelijks last van astma gehad, maar dat was mijn gevoel, en het klopt ook niet. Ik was vaak ziek, kreeg het benauwd als mijn ouders aan het roken waren en had wel eens last van huisdieren.

Pas toen ik 14 was begon ik te beseffen dat ik echt astma had... Ik was op vakantie met neven en nichtjes naar een zaaltje geweest waar heel erg veel gerookt werd. De laatste paar dagen van de vakantie was ik ziek en had ik het erg benauwd en heb ik met mijn vader erover gepraat. Hij heeft me verteld dat ik hier altijd last van zal houden en dat ik hiermee zal moeten leren leven. Je begrijpt zoiets toch niet als je het voor de 1ste keer meemaakt en ik trok me er dus weinig van aan.

Ik ging heel af en toe uit, maar ging veel naar vrienden en vriendinnen waar gerookt werd of waar ze huisdieren hadden. Ik werd vaker ziek en begon het dus ook steeds meer te beseffen. Wat voor mij heel moeilijk was, je bent jong en je wilt gewoon doen waar je zin in had. Dat kon ik niet, ik moest heel erg aan mezelf denken en niet meer naar plaatsen gaan waar gerookt werd of waar ze huisdieren hadden. Deed ik dat wel dan was ik ziek, goed ziek!! Je ligt in bed en krijgt het benauwd, zo benauwd dat je het gevoel hebt dat je stikt, of je ogen zijn mega dik je neus blijft lopen en je hele dag bestaat uit niezen.

Ik verloor mijn vrienden/vriendinnen doordat ik niet meer bij hun thuis kon komen. Ik had toen ook een vriendje, een jongen die totaal geen respect voor mij had en mijn astma totaal niet begreep. Hij had 1 hond waar ik vreselijk veel last van had, zijn ouders rookte allebei en het was een stoffig huis. Ik was vaak ziek als ik bij hun geweest was, en zijn ouders waren ook moeilijk aan het doen dat ik nauwelijks bij hun was. Uiteindelijk is het uitgegaan, ik heb bij hem nooit gemerkt dat hij mij snapte..

Nu heb ik echt een mega lief vriendje die er soms wat moeite mee heeft, wat voor mij goed te begrijpen is. Hij heeft 2 honden maar zijn moeder laat niemand meer in huis roken zij heeft het namelijk ook en begrijpt mij dus. Ze heeft wel last van haar hondjes maar gebruikt dagelijks medicijnen en voor haar is dat te doen. Mijn medicijnen werken heel even, maar niet voor dagelijks. Ik kom daar als ik het kan en als ik me goed voel en lekker in m'n vel zit, is dat niet zo dan doet hij er niet moeilijk over om hierheen te komen. Wat ook erg fijn is is dat ik daar op zijn slaapkamer nergens last van heb. Als ik dus bij hun beneden last krijg gaan we naar boven en dan gaat het al veel beter!!

Ik ben nu 18 en merk dat er veel onbegrip is in deze wereld, niet alleen voor mijn astma maar voor veel ziektes die niet te zien zijn. Als iemand z'n been breekt dan zie je het aan diegene. Als iemand het benauwd heeft dan zie je dat niet en denken veel mensen dat je jezelf aanstelt. Ik heb mijn astma bijna geaccepteerd, niet helemaal. Ik weet niet of ik dat ooit kan, accepteren dat je minder kan dan andere mensen. Mijn moeder zegt dat ik het ooit helemaal ga accepteren, ik weet het niet.. Ik zie wel...

Ik wil wel even zeggen dat ik niet zielig ben, ik weet hoe ik met mijn astma moet omgaan, wat ik wel en niet kan. Het doet me bijna niks meer als iemand zeg dat ik me aanstel ofzo, ik weet gewoon dat het niet zo is!

Ook wil ik nog even uitleggen waarom ik zelf 2 honden heb. Wij hebben 2 maltezers, ik heb last van de huidschilfers van honden, die hebben bijna alle honden. Behalve een paar soorten hondjes. En die hebben wij!!