Het verhaal van Wilhelmien
Klik op bovenste foto, ik was daar toen nog uitgenodigd op haar 50ste verjaardag
Inmiddels is Wilhelmien helaas overleden op 52 jarige leeftijd. Ik mis haar heel erg!
Hieronder haar verhaal die ze mijn had toegestuurt.
Even voorstellen
Mijn naam is Wilhelmien Broekhof ik ben 50 jaar, en ik ben 30 jaar getrouwd en ik heb twee zonen.
Sinds Januari 1998 weet ik dat ik Alpha-1 heb. In 1997 ben ik gestopt met roken, na een 30-jarige rook carrière.
Van 1987 heb ik rugklachten. Ik ben toen geopereerd aan een hernia. Na de operatie ging het niet veel beter,
in die tijd heb ik veel op bed gelegen. In de jaren daarna kreeg ik het steeds benauwder.
Eerst dacht ik dat het kwam door de zeer slechte conditie. Ik had natuurlijk in de jaren daarvoor veel op bed gelegen.
Eind '97 kreeg ik longontsteking en kon ik niet meer plat liggen. Hijgend en puffend kwam ik bij de huisarts.
Na de diverse onderzoeken kreeg ik te horen dat mijn longfunctie behoorlijk beneden pijl was
en ik werd direct door gestuurd naar de longarts.
Ik had daarbij geluk (wat is geluk) dat ik dezelfde longarts kreeg die mijn neef en nicht
ook behandelde voor Alpha-1. 14 dagen later werd de diagnose-1 gesteld.
Mijn neef is inmiddels overleden (na afstoting van de nieuw longen; een infectie was de oorzaak).
Ik schrok behoorlijk. Hoe nu verder?
Ik was bang en erg angstig. Revalidatie kon niet in verband met mijn rugklachten. Atrovent, pulmicort en ventolin
hielpen maar een paar uurtjes,. Ik kreeg serevent erbij dat was ook niet alles.
Op een gegeven moment kreeg ik hartkloppingen, ik moest dus stoppen met die serevent.
In Oktober '98 zat ik voor de zoveelste keer bij de huisarts met benauwdheids klachten, moeheid en gewrichtsklachten.
In een maand tijd was ik kilo,s aan gekomen. Het bleek dat mijn schildklier niet of nauwelijks werkte.
Daar kreeg ik medicijnen voor waardoor de klachten eerst erger werden. Doodop was ik de eerste maanden.
Nu ben ik wat schildklier betreft goed ingesteld de medicijnen (Pulmicort en Atrovent) voor mijn longen werken daardoor beter.
Ik kon stoppen met serevent en gebruik af en toe nog ventolin. Vorig jaar oktober heb ik een prednison stootkuur gehad,
daar kreeg ik wel meer lucht van. (Wat is veel?).
Het is een feit dat je door deze ziekte voortdurend gebrek aan lucht(zuurstof) heb. Je loopt de hele dag dag te hijgen en te puffen.
Veel dingen moet je laten of in een slakkengangetje doen. Dan kun je nog wat bereiken.
Bijvoorbeeld planten water geven en bloemen verzorgen,afstoffen op ooghoogte, zittend strijken met tussenposen.
Je word er wel ontzettend handig in om uit te zoeken wat je eventueel met aanpassingen toch zelf kunt doen.
Het is wel zo dat je de ene dag meer kunt als de nadere dag. Van de goede dagen moet je zoveel mogelijk genieten.
Het weer heeft bij mijn ook veel invloed, als het lekker droog winter- of zomer is, dan kan ik voor mijn gevoel aardig wat doen.
Bij mistig of drukkend warm weer kan ik niets beginnen. Ik kan ook niet tegen parfum en andere sterke luchtjes.
Wat ik verder erg mis is dat je niet naar feestjes, verjaardagen of zomaar ergens naar toe kunt.
Bijna overal wordt gerookt, of er hangt een rooklucht zodat je ontzettend benauwd wordt.
De meeste mensen willen er best wel rekening mee houden, maar de rook- of parfumlucht hangt in huis.
Wij gaan bij de rokers op visite als het mooi weer is. We kunnen dan buiten zitten. Ze roken dan niet.
Het spreekwoord 'in nood leert men zijn vrienden kennen' klopt wel. In het begin krijg je veel steun,
later zakt het beduidend af en de goede vrienden blijven gelukkig komen.
Door mijn rugklachten ben ik erg aan huis gebonden. Overdag lig ik telkens op bed.
Ik kan af en toe een uurtje op visite of een uurtje winkelen. Voor buitenshuis gebruik ik sinds een half jaar een rolstoel
want lopen lukt niet zo goed meer. Binnenshuis wil het nog wel, behalve bij traplopen. Daarvoor heb ik een traplift.
Vanwege rugklachten kan ik helaas ook niet naar de lotgenoten contactmiddagen toe.
Ik zou het daarom ontzettend leuk vinden om te bellen of schrijven met lotgenoten. Wie heeft er tijd en zin?
Ik heb gelukkig wel veel hobby's (handwerken, kaarten maken, knutselen en lezen).
Ik verveel me dus niet. Verder heb ik gelukkig veel steun aan mijn man en zoons, die mij overal mee helpen.
Samen zijn we sterk en gaan wij vrolijk en opgewekt verder. Al valt dat niet altijd mee en valt er wel eens een traan.
We proberen toch zoveel mogelijk de zonnige kant van het leven te zien en te blijven genieten.
Wilhelmien Broekhof